Στο διάστημα 6-12 Σεπτεμβρίου 2010 στις εγκαταστάσεις του Ο.Α.Α. έλαβε
χώρα για πρώτη φορά (με τη μορφή που πήρε φέτος) το προπονητικό camp για
επίλεκτους αθλητές και αθλήτριες ηλικίας 12-14 ετών υπό την αιγίδα της BNP
Paribas.
Βέβαια, είχε προηγηθεί πέρυσι η διεξαγωγή ενός τουρνουά, για τις ίδιες
ηλικίες και πάλι από την BNP και τον Ο.Α.Α., αλλά το φετινό εγχείρημα διέφερε
ουσιαστικά από το προηγούμενο, στο ότι εκτός του τουρνουά υπήρχε και προπόνηση
τόσο στο τένις όσο και στη φυσική κατάσταση από διαπιστευμένους από τη FFT –
Fédération Française de Tennis (Γαλλική Ομοσπονδία Τένις) προπονητές.
Είχα την ευκαιρία, όλη εκείνη την εβδομάδα, να παρακολουθήσω από κοντά,
να συνομιλήσω και να ανταλλάξω απόψεις με ανθρώπους που προέρχονται από μια
πιο προηγμένη - και σε ό,τι αφορά το τένις - χώρα, να παρατηρήσω τη φιλοσοφία
και τον τρόπο δουλειάς τους και, όπως είναι φυσικό, να συγκρίνω τις μεθόδους και
την προσέγγισή τους στο ευρύτερο κομμάτι που λέγεται τένις και περιλαμβάνει,
εκτός φυσικά της προπόνησης και της φυσικής κατάστασης τη γενικότερη στάση και
αντίληψη γύρω από τον υψηλού επιπέδου (πρωτ)αθλητισμό.

Εκείνο που μας διαφοροποιεί σημαντικά (και αναφέρομαι συνολικά στο
ελληνικό τένις) είναι το επίπεδο οργάνωσης και λειτουργίας του κάθε φορέα
ξεχωριστά αλλά και όσων συνεργάζονται, με στόχο την εκμάθηση, διάδοση,
εξέλιξη και εξειδίκευση σε υψηλότερα επίπεδα του αθλήματος της αντισφαίρισης
(Όμιλοι και Ακαδημίες, Ομοσπονδία). Στη Γαλλία, απ’ όσα πληροφορήθηκα,
υπάρχει διαρκής αξιολόγηση και επιλογή των καλύτερων κάθε φορά αθλητών και
αθλητριών. Η επιλογή γίνεται με «φιλτράρισμα» μέσα από τα κατά τόπους τουρνουά-
πρωταθλήματα (κάτι αντίστοιχο με τις δικές μας ενώσεις) έως το πρωτάθλημα
Γαλλίας που γίνεται, όπως κι εδώ, μια φορά το χρόνο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η γενικότερη στάση και αντίληψή τους
(το λεγόμενο attitude) σχετικά με τον πρωταθλητισμό:
• Κατ’ αρχήν, για να γίνει κάποιος πρωταθλητής πρέπει να το θέλει Ο ΙΔΙΟΣ
και όχι να του το επιβάλλουν.
• Αν όντως το θέλει κάποιος, τότε πρέπει και ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΞΕΙ.
• Πρωταθλητής είσαι πρώτα έξω από το γήπεδο και μετά μέσα σ’ αυτό. Είναι
δηλαδή η γενικότερη θεώρηση και στάση ζωής που υιοθετεί κάποιος. Το πώς
αντιδρά και συμπεριφέρεται σε διάφορες καταστάσεις ή κρίσεις, οι επιλογές
που καλείται να πάρει και η διαχείριση των συνεπειών αυτών των αποφάσεων.
• Σημαντικός είναι επίσης και ο ρόλος των γονέων: Οι γονείς πρέπει να
υποστηρίζουν το παιδί και όχι να ψάχνουν τη δική τους ολοκλήρωση μέσα
από τις όποιες επιτυχίες του παιδιού τους. Οι γονείς πρέπει να εμπιστεύονται
τον προπονητή του παιδιού τους και όχι να τον αντικαθιστούν με τον εαυτό
τους.
• Ο σαφής καθορισμός των ρόλων Σύλλογος - Προπονητής – Αθλητής – Γονέας
– Ομοσπονδία είναι απαραίτητος προκειμένου να χαραχτεί το πλαίσιο μέσα
στο οποίο θα συνυπάρχουν, θα αλληλεπιδρούν και θα συνεργάζονται όλοι οι
παραπάνω παράγοντες με σκοπό την εξέλιξη του αθλήματος και την ανάδειξη
νέων ταλαντούχων αθλητών.
• Ο προγραμματισμός της αγωνιστικής περιόδου σε καθημερινή βάση είναι

απαραίτητος για την καλύτερη οργάνωση και δόμηση της προπόνησης. Οι
επίσημοι αγώνες τους οποίους επιλέγουν από κοινού ο προπονητής με τον
αθλητή και τους κηδεμόνες αυτού, πρέπει να είναι γνωστοί από την αρχή της
χρονιάς. Ο αθλητής οφείλει να γνωρίζει τις υποχρεώσεις του και να δεσμευτεί
για τη συμμετοχή του στους αγώνες.
• Η νίκη δεν είναι αυτοσκοπός, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες. Στόχος
είναι η εκμάθηση των κανόνων, η ανάπτυξη μέσα από το παιχνίδι, αξιών
όπως ο σεβασμός του αντιπάλου και των διαιτητών, η αυτοεκτίμηση, η
αποφασιστικότητα, η διάθεση για σκληρή δουλειά, η μαχητικότητα, η θέληση,
ο αυτοέλεγχος.

Παρακολουθώντας από κοντά τους αθλητές και τις αθλήτριες που κλήθηκαν
να πάρουν μέρος σ’ αυτό το camp και συμμετέχοντας στην καθημερινή διαδικασία
της προπόνησης, διαπίστωσα μετά λύπης μου, πως ελάχιστα ήταν τα παιδιά εκείνα
που δικαιολόγησαν με την προσπάθεια και τη συμπεριφορά τους την παρουσία τους
στο camp. Χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν γράφοντας αυτά, έγινε φανερό πως πολλά
από αυτά έχουν μια διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων σχετικά με το τένις και
τον πρωταθλητισμό σε υψηλά επίπεδα. Αυτό εν μέρει είναι κατανοητό, αφού από τα
περισσότερα παιδιά λείπουν οι διαφορετικές παραστάσεις. Γι’ αυτό το λόγο αποκτούν
βαρύνουσα σημασία και οι συμμετοχές σε τουρνουά στο εξωτερικό.

Ας μη γελιόμαστε. Ο πρωταθλητισμός είναι για λίγους, όχι για όλους. Όλοι
έχουν δικαίωμα στον αθλητισμό, λίγοι όμως είναι φτιαγμένοι από την πάστα του
πρωταθλητή. Ο δρόμος για την κορυφή δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι
σκληρός, μοναχικός και απαιτεί θυσίες. Από όλους. Οι γονείς (οικονομικά) και τα
παιδιά (ψυχικά και σωματικά) επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος. Και οι προπονητές
έχουν ευθύνη. Προγραμματίζουν, μοχθούν για το έργο τους. Αυτή η σχέση όμως,
είναι αμφίδρομη. Δε μπορεί να θέλει μόνο ο ένας. Πρέπει και οι δύο.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι δεν υπάρχει ένα σαφώς διαμορφωμένο
πλαίσιο, με κατανεμημένες αρμοδιότητες στον κάθε φορέα ξεχωριστά (Σύλλογος
– Προπονητές συλλόγου – Ομοσπονδία – Ομοσπονδιακοί προπονητές) μια κοινή
γραμμή ως προς τη διαδικασία που πρέπει ν’ ακολουθηθεί για ν’ αποδώσει κάποια
στιγμή καρπούς (ανάδειξη ταλέντων, προαγωγή του αθλήματος) η ενασχόληση με
την αντισφαίριση στην Ελλάδα. Λείπει δηλαδή η οργάνωση και το όραμα. Έτσι,
τις περισσότερες φορές, ακόμα και έχοντας καλή πρόθεση, κάποιος από τους
εμπλεκόμενους αναλαμβάνει δυσανάλογο με τις δυνατότητές του έργο και μοιραία
είτε καταφεύγει στο τέλος σε προχειρότητες είτε απογοητεύεται και εγκαταλείπει την
προσπάθεια.
Για να μην αναφερθούμε στις περιπτώσεις εκείνες που η ιδιοτέλεια και
το προσωπικό συμφέρον υπαγορεύουν κινήσεις που κάθε άλλο παρά βοηθούν το
άθλημα…

Δεν μπορώ βέβαια να ισχυριστώ πως αυτή η εβδομάδα του camp στάθηκε
αποκάλυψη για μένα. Είναι αλήθεια όμως ότι με έβαλε σε σκέψεις. Γιατί στο
εξωτερικό να προοδεύουν και εμείς εδώ να παραμένουμε στάσιμοι; Γιατί, αναλογικά
και με το μέγεθος της χώρας, στο εξωτερικό υπάρχει μηχανισμός παραγωγής
αθλητών κι ανάδειξης ταλέντων κι εδώ ψάχνουμε να «βαφτίσουμε» κάποιους
αθλητές-ταλέντα; Πολλά θα μπορούσε ν’ απαντήσει κανείς πάνω σε αυτά. Για να
μην παρεξηγηθώ: Υπάρχουν και στην Ελλάδα παιδιά με προοπτικές και δυνατότητες.

Το ταλέντο δε λείπει. Η σωστή διαχείριση και ο προγραμματισμός είναι που
υποβαθμίζουν την ποιότητα.
Ένα από τα σημαντικότερα στο οποίο δε στάθηκα νωρίτερα αλλά είναι
κεφαλαιώδους σημασίας και αφορά όλους εκείνους που ασχολούνται υπό
οποιαδήποτε ιδιότητα με την αντισφαίριση στην Ελλάδα: Η υποταγή του ΕΓΩ
σ’ έναν ανώτερο σκοπό, τον οποίο θα πιστεύουμε και θα υπηρετούμε με όλη μας
την ενέργεια και δύναμη. Η συμμετοχή μας σε ένα έργο που ξεπερνά το άτομο
και προσφέρει στο σύνολο. Ναι, το τένις είναι μοναχικό άθλημα. Είσαι εσύ κι
εαυτός σου. Αλλά η στήριξη και οι συνθήκες για να δουλέψει κάποιος και να
αναδειχθεί, είτε είναι προπονητής είτε είναι αθλητής, περνάνε από το ΌΡΑΜΑ, τον
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ και την ΟΡΓΑΝΩΣΗ.
Χωρίς αυτά τα στοιχεία, ό,τι και να κάνουμε, όσο και αν προσπαθήσουμε,
είναι καταδικασμένο να μην ξεφύγει από τα στενά πλαίσια μιας ακόμα συμπαθητικής
κι αξιέπαινης προσπάθειας, που όμως τελικά δεν ευοδώθηκε αφού «σκόνταψε» στη
γραφειοκρατία, τη στενομυαλιά και τον εγωισμό ορισμένων, οι οποίοι τη δεδομένη
στιγμή «έτυχε» να επηρρεάζουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις.